Żegnamy dr hab. inż. Barbarę Putz

Z głębokim smutkiem żegnamy dr hab. inż. Barbarę Putz, profesor Politechniki Warszawskiej, wieloletnią pracowniczkę Instytutu Automatyki i Robotyki, współtwórcę kształcenia informatycznego na naszym Wydziale, nauczycielkę wielu pokoleń inżynierów oraz naszą Koleżankę i Współpracowniczkę.
 
Barbara Putz ukończyła z wyróżnieniem Wydział Mechaniki Precyzyjnej Politechniki Warszawskiej w 1973 roku, na specjalności Automatyka Mechaniczna. W tym samym roku rozpoczęła pracę w Instytucie Automatyki Przemysłowej, wiążąc z naszą uczelnią całe życie zawodowe. W 1983 roku obroniła z wyróżnieniem rozprawę doktorską, a w 2003 roku uzyskała stopień doktora habilitowanego nauk technicznych w dyscyplinie budowa i eksploatacja maszyn. W 2007 roku objęła stanowisko profesora. Pracowała na Politechnice Warszawskiej do września 2019 roku, przez ponad 46 lat współtworząc dorobek naukowy, dydaktyczny i organizacyjny Wydziału.

 
Należała do grona pionierów komputerowego wspomagania projektowania i wytwarzania w Polsce. W latach 1973–1993 pracowała w zespole kierowanym przez Krzysztofa Marciniaka nad systemem APO-3 — pierwszym w Polsce systemem automatycznego programowania frezarek sterowanych numerycznie. Była autorką interpretera geometrycznego i kierowała jego realizacją, uczestniczyła także we wdrażaniu systemu w WSK-PZL Mielec oraz w szkoleniu jego użytkowników. Za te prace otrzymała wraz z zespołem dwukrotnie nagrodę ministra. Była również współautorką pierwszego w Polsce podręcznika poświęconego modelowaniu geometrycznemu i obróbce powierzchni krzywoliniowych, wyróżnionego w 1989 roku zespołową nagrodą Ministra Edukacji Narodowej.
 
W pracy naukowej łączyła zagadnienia modelowania geometrycznego z poszukiwaniem praktycznych zastosowań metod komputerowych. Rozprawę habilitacyjną poświęciła diagnostyce powierzchni krzywoliniowych. Rozwijała także badania nad systemami wizyjnymi i monitorowaniem otoczenia robotów. W latach 2009–2012 kierowała projektem, w którego ramach powstał Układ Fuzji Obrazów — UFO, łączący w czasie rzeczywistym obrazy z kamery światła dziennego i kamery termowizyjnej. Opracowany przez zespół prototyp przeszedł pomyślnie testy laboratoryjne i wstępne badania poligonowe, otwierając drogę do wdrożenia przemysłowego.

  
Szczególne miejsce w Jej działalności zajmowała dydaktyka. Współtworzyła program nauczania informatyki na Wydziale Mechaniki Precyzyjnej, a następnie Mechatroniki. Uczyła programowania, algorytmów i struktur danych, grafiki komputerowej, modelowania geometrycznego oraz systemów wizyjnych w robotyce. Była współzałożycielką Ośrodka Kształcenia na Odległość PW, wieloletnim członkiem jego Rady Programowej, autorką i koordynatorką podstawowych przedmiotów informatycznych oraz współautorką pierwszych multimedialnych podręczników do programowania. Współtworzyła zaplecze laboratoryjne Wydziału, inicjując i prowadząc organizację Laboratorium Systemów Wizyjnych i Robotów Przemysłowych FANUC. W 2007 roku znalazła się także w gronie współzałożycieli koła naukowego Robomatic, które następnie wspierała jako opiekunka.

 
Pracę naukową i dydaktyczną łączyła z odpowiedzialnością za rozwój Instytutu i Wydziału. Przez wiele lat kierowała Pracownią Modelowania Geometrycznego, a od 2012 roku Zakładem Diagnostyki i Monitorowania Procesów. W latach 2005–2012, przez dwie kadencje, pełniła funkcję kierownika Studium Doktoranckiego Wydziału Mechatroniki, uczestnicząc w kształceniu kolejnych pokoleń kadry naukowej.

 
Za swoją działalność otrzymała liczne nagrody naukowe, dydaktyczne i organizacyjne Rektora Politechniki Warszawskiej. Została odznaczona Srebrnym Krzyżem Zasługi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej oraz Medalem Złotym za Długoletnią Służbę.
 
Profesor Barbarę Putz zachowamy w pamięci jako osobę, która przez dziesięciolecia współtworzyła naszą akademicką wspólnotę, łącząc pracę badawczą z kształceniem studentów i zaangażowaniem w sprawy uczelni. Pozostaje z nami Jej dorobek, wiedza przekazana wychowankom oraz wspomnienie wielu lat wspólnej pracy.
 
Rodzinie i Bliskim składamy wyrazy najgłębszego współczucia.
 
Żegnaj, Pani Profesor. Dziękujemy za wszystkie lata wspólnej pracy. Pozostaniesz w naszej pamięci.